Επικήδειος χαιρετισμός από τον  συμμαθητή του στη Σ.Ν.Δ. Αντιναύαρχο ε.α.  Ιωάννη Παλούμπη Π.Ν.

_____Αδελφέ Γιάννη.
_____Βαρύ μου πέφτει το φορτίο κι η ευθύνη να σ’ αποχαιρετήσω, εκφράζοντας ταυτόχρονα εμένα κι όλους μαζί τους συμμαθητές και να πω λόγους, εδώ που μόνο σιωπή ταιριάζει, εδώ που κατά την Αποστολική του Παύλου γραφή «ημείς οι ζώντες οι περιλειπόμενοι», περιδεείς ατενίζουμε τον αιφνίδιο αποχωρισμό κι άφωνοι αναλογιζόμαστε το ατέλειωτο, το χωρίς γυρισμό μοναχικό ταξίδι.
_____Ήταν πριν από 71 χρόνια -αλήθεια φέτος τα συμπληρώναμε- όταν πρωτογνωρισθήκαμε, όλοι μας τσούρμο πρωτόμπαρκο στο βαπόρι της ζωής κι εμπιστευθήκαμε ανέμελοι τη Σχολή, να χαράξει την πορεία της ζωής μας, ανάμεσα από τις επικίνδυνες ξέρες του πρέπει, του καθήκοντος, της τιμής.
_____Εμείς όλοι νέα παιδιά τότε, που αστειευόμαστε, ονειρευόμαστε, συζητούσαμε, βάζαμε τα θεμέλια για μια ζωή με ελπίδες, φιλοδοξίες, αρετή κι ηθικές αξίες.
_____Το `59, με το γαλόνι του Σημαιοφόρου στον ώμο, σκορπίσαμε στα καράβια του Στόλου, να επανδρώσουμε τις γέφυρες και τα μηχανοστάσια, να ζωντανέψουμε τις μηχανές και τα κανόνια, περήφανοι μέσα στον ενθουσιασμό μας για την αποστολή που νιώθαμε βαριά, τη φύλαξη της θαλασσινής αξιοπρέπειας της Πατρίδας μας.
_____Εσύ, Γιάννη μου, ήσουν παράδειγμα Αξιωματικού με εξαιρετικές ικανότητες, ήθος και υψηλή ποιότητα.
_____Μου είναι πολύ δύσκολο να προσπαθήσω να βρω λόγια για να εκφράσω τον πόνο που διακατέχει όλους μας και να περιγράψω τα συναισθήματά μας από το χαμό του Γιάννη. Μου είναι πολύ δύσκολο επίσης να επικαλεσθώ την παραίνεση του Αποστόλου Παύλου που μόλις προ ολίγου ακούσαμε «… να μη λυπούμεθα». Λυπούμεθα και πονάμε, βουβοί κι εκστατικοί μπροστά στην αναπόδραστη εξέλιξη της ανθρώπινης ύπαρξης κι αναλογιζόμαστε τα 71 χρόνια που κλείσαμε φέτος, από τότε που γνωριστήκαμε, εκεί στην άκρη της Πειραϊκής και πήραμε όλοι μαζί το δρόμο της ζωής.
_____Στην αρχαιοελληνική μας παράδοση, Γιάννη, το ταξίδι για τη χώρα του Άδη είναι θαλασσινό. Είναι το πέρασμα από τη μια όχθη στην άλλη της Αχερουσίας λίμνης. Εάν ο βαρκάρης Χάροντας έχει προβλήματα με την εξωλέμβια της βάρκας του, δεν έχει παρά να απευθυνθεί στον επιβάτη του, σε σένα, κι ο πολύπειρος μηχανικός θα επιληφθεί της επισκευής και θα οδηγήσει την άκατο με ασφάλεια σε ήρεμα νερά.
_____Στην Οδύσσεια, Γιάννη, ο Άδης βρισκόταν στην άλλη όχθη του ωκεανού. Εκεί ήταν η χώρα των Κιμμερίων, που ήταν πάντα σκεπασμένη με νέφη και καταχνιά, ήταν η χώρα της λήθης, της τόσο παρήγορης λησμονιάς για τους νεκρούς, που άφηναν πίσω τους την ύπαρξή τους στη Γη. Εμείς όμως που μένουμε πίσω Γιάννη, θα σε θυμόμαστε για πάντα.

_____Στην αγαπημένη του σύζυγο Λίντα και στα παιδιά του, εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια, όλοι οι συμμαθητές του από την Σχολή Δοκίμων.
_____Λίντα, δεν υπάρχουν ανθρώπινα λόγια να μαλακώσουν τον πόνο της απώλειας για εσάς.
_____Λένε ότι η δική μας παράκληση και προσευχή ξεκουράζει τις ψυχές όσων φεύγουν. Ας παρακαλέσουμε και ας προσευχηθούμε λοιπόν ο Γιάννης που τόσο λεβέντικα αντιμετώπισε την ατυχία του, να μείνει καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι για μεγάλο χρονικό διάστημα, να αναπαυθεί εκεί πάνω παρέα με τους άλλους συμμαθητές αδελφούς που έχουν προηγηθεί.

_____Καλό ταξίδι αδελφέ Γιάννη, θα ξαναβρεθούμε εκεί στον ουρανό και θα αναλογισθούμε τη ζωή μας στη γη και τι αφήσαμε πίσω μας…